De geschiedenis van Nintendo: alle consoles op een rij

Nintendo begon in 1889 in Kyoto als maker van speelkaarten — en dat bedrijf bepaalt nu al ruim veertig jaar hoe de wereld speelt. Dit is de hele lijn, console voor console, met de reden waarom elk apparaat ertoe deed. Jaartallen zijn de Europese release.

Alle Nintendo-consoles op volgorde

1. NES (1986) — de console die gaming redde
2. Game Boy (1990) — handheld-revolutie
3. Super Nintendo (SNES) (1992) — het 16-bit-tijdperk
4. Nintendo 64 (1997) — 3D met vier controllers
5. Game Boy Color (1998) — kleur op zak
6. Game Boy Advance (2001) — 16-bit-kracht in je hand
7. GameCube (2002) — het paarse kubusje
8. Nintendo DS (2005) — twee schermen, touch
9. Wii (2006) — bewegen voor het hele gezin
10. Nintendo 3DS (2011) — 3D zonder bril
11. Wii U (2012) — de miskende voorloper
12. Switch (2017) — thuis én onderweg
13. Switch 2 (2025) — dezelfde formule, meer kracht

1983–1990: de redding van een industrie

Na de Amerikaanse videogame-crash van 1983 durfde bijna niemand meer aan spelcomputers. Nintendo wel: de Famicom veroverde Japan, kwam als NES naar het Westen (in Europa vanaf 1986, per land verschillend) en bewees met Super Mario Bros. dat games een kwaliteitsproduct konden zijn. In 1989 volgde de Game Boy — technisch bescheiden, maar met één perfect inzicht: batterijduur en een goede spellenkast winnen het van specificaties. Het Tetris-pakket deed de rest.

De jaren 90: 16-bit en de sprong naar 3D

De SNES (1992 in Europa) leverde de generatie die veel verzamelaars nog altijd de beste noemen: Super Mario World, Zelda: A Link to the Past, Super Metroid. De Nintendo 64 (1997) deed daarna iets dat moeilijker was dan het nu klinkt: hij maakte 3D bestuurbaar. Super Mario 64 en Ocarina of Time zijn er de bewijsstukken van, en met vier controller-poorten werd de woonkamer een speelveld. Dat de N64 aan cartridges vasthield terwijl de concurrentie naar cd's ging, maakte hem duurder in gebruik — en zijn games vandaag des te gewilder.

2001–2006: de eigen koers

De Game Boy Advance (2001) bracht SNES-kracht naar de handheld, de GameCube (2002) draaide games van kleine schijfjes en kreeg een cult-status die zijn verkoopcijfers ver overstijgt. En toen kwam de gok die het bedrijf definieerde: de Nintendo DS (2005), met twee schermen en een touchscreen. Critici fronsten, het publiek kocht hem massaal — de DS werd met ruim 150 miljoen exemplaren een van de bestverkochte spelsystemen ooit. De Wii (2006) herhaalde die truc voor de huiskamer: de afstandsbediening-als-controller haalde mensen binnen die nooit eerder een console aanraakten.

2011–2012: vooruit struikelen

De 3DS (2011) begon moeizaam maar groeide uit tot een geliefd systeem met een van de sterkste bibliotheken van Nintendo. De Wii U (2012) werd commercieel de pijnlijkste console van het bedrijf — en tegelijk het laboratorium waar Mario Kart 8, Splatoon en het scherm-in-je-handen-idee ontstonden. Verzamelaars weten dat inmiddels: Wii U-titels die nooit een heruitgave kregen, zijn stille zeldzaamheden geworden.

2017–nu: de hybride die alles samenbracht

De Switch (2017) loste het oudste dilemma van Nintendo op: waarom kiezen tussen thuis en onderweg? Eén apparaat, beide werelden. Hij groeide uit tot een van de succesvolste consoles ooit gemaakt. De Switch 2 (2025) zet die formule voort met meer kracht — en speelt je bestaande Switch-games gewoon af, zoals we hier uitleggen. De les van veertig jaar Nintendo: het apparaat verandert, de spellenkast blijft waardevol.

Welke console koop je nu nog?

Eerlijk antwoord: het hangt ervan af wat je zoekt. Wil je de klassiekers zoals ze bedoeld waren, dan zijn een SNES of N64 met een handvol topgames een tijdloze keuze. Zoek je één console voor het hele gezin, dan is de Wii spotgoedkoop instappen met een enorme bibliotheek. Voor onderweg blijven de DS en 3DS ongeëvenaard — mede dankzij Pokémon. Let bij oudere consoles wel op region-lock en op de juiste kabel voor je moderne tv. Alles in onze consoles-collectie is persoonlijk getest en origineel.